බොහෝ හිමිදිරි වලදි
මා පසෙක අවදි වන
ඔබ දිහා පුදුමයෙන්
මා බලා ඉන්නවා
මැදියමේ මා වරෙක
අවදි වී නුඹ නිදන
සැහැල්ලුව දෙස බලා
ළය පුරා ගන්නවා
ගේ පුරා හනි හනික
සරද්දී හදිසියක
නුඹ අසල නැවතිලා
මා බලා ඉන්නවා
(මොකද පිස්සුව කියා නුඹ සිනා නඟනවා)
ඊට ටික මොහොතකට
පෙරත් දුටු බව සැබැව
ඒත් සමනල් රෑන්
ම කුස තටු සළනවා
හරි ම උවමනාවෙන්
මොනවදෝ නුඹ කියන
කාලයත් මා සමග
නැවතිලා අසනවා
මේ තෙක්ම නිම නොවන
සුවඳවත් උණුසුමැති
ගෙවුනු පස් විසි වසම
නුඹ මැවූ මොහොතක් ය
--ඩිලන්ත රත්නායක-
(2021 මැයි 01)
(අපි හමු වුනේ 1996 මැයි 01 වැනිදා. කුරුණෑගල විශ්ව නිකේතනයේ කොරිඩෝවක. ඒ ඇරඹි ගමන ඒ ප්රහර්ෂයෙන් ම කෙල්ලන් දෙදෙනාගේ කිචි බිචි මැද ඇවිද යන්නෙමු )
No comments:
Post a Comment